Royal family costs British taxpayer 69p per person

Queen Elizabeth II and the Royal Family cost the British taxpayer 69p per person last year - an increase of 3p, Buckingham Palace accounts have revealed. The total cost of keeping the monarchy increased by £1.5 million to £41.5 million during the 2008-09 financial year.

The total cost of the monarchy was £ 41,5 million in 2008/09
Palace accounts also showed that the Queen dipped into a reserve fund to boost her Civil List by £6 million. This is the highest amount ever drawn from the reserve which comes from surplus Civil List money accumulated in the 1990s.

The total cost of the Queen's Civil List - which pays for the running of the Royal Household including staff salaries - was £13.9 million in 2008. It was made up of £7.9 million from the Government and £6 million from the reserve.

The boost from the reserve accounted for 43% of the total.
This prompts speculation as to how much the Queen will ask the Government to increase the Civil List by when the current financial deal runs out in December 2010.

If she continues drawing on the reserve at the current rate, she will run out of funds by the start of 2012 - the year of her Diamond Jubilee. The pot of money has gone down from £35 million to £21 million over the last decade.

The current deal - in which the Queen gets £7.9 million a year - was agreed by Sir John Major in
1990.

ความโปร่งใสในระดับเบื้องบน

ความสามารถในการแข่งขันของประเทศ

World Economic Forum เพิ่งออกผลการสำรวจสถานะความสามารถในการแข่งขันของ
ประเทศต่างๆ ทั่วโลก จำนวน 134 ประเทศ
เรียงอันดับประเทศที่มีความสามารถในการแข่งขันจากมากที่สุดไปต่ำสุด
10 อันดับแรก ไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมาย
เรียงไปจาก
1. สหรัฐฯ
2. สวิส
3. เดนมาร์ก
4. สวีเดน
5. สิงคโปร์
6. ฟินแลนด์
7. เยอรมนี
8. เนเธอร์แลนด์
9. ญี่ปุ่น
10. แคนาดา
---
17. ไต้หวัน
21. มาเลเซีย
30. จีน
34. ไทย

เมื่อมองรายชื่อประเทศ 10 อันดับแรกแล้ว
ก็ไม่น่าแปลกใจ มีประเทศเอเชียอยู่ 2 ประเทศ คือ สิงคโปร์และญี่ปุ่น
2 ประเทศนี้มักอยู่หัวแถวของการสำรวจด้านเศรษฐกิจของโลกอยู่เสมอ
เกาะเล็กๆ อย่างสิงคโปร์มักครองแชมป์ของเอเชียและโลก
ในแง่ความสามารถในการแข่งขัน การทำธุรกิจ และการพัฒนา
ประเทศแถบสแกนดิเนเวียก็กวาดรางวัลต้นๆ ไปเกือบทุกประเทศ
ประเทศเหล่านี้มีอะไรดี?

ประเทศไทยตกจากอันดับที่ 28 มาอยู่ที่อันดับ 34
เหตุผลหลักคือปัญหาการเมืองไร้เสถียรภาพ
ตามมาด้วยนโยบายรัฐไม่นิ่ง และระบบราชการไร้ประสิทธิภาพ
รวมทั้งคอร์รัปชั่น ปัญหาเงินเฟ้อ การขาดแคลนแรงงานมีการศึกษา ปัญหาโครงสร้างพื้นฐาน
และกฎระเบียบด้านการแลกเปลี่ยนเงินตรา ปัญหาการปล่อยสินเชื่อ ระบบภาษี
ตลอดจนปัญหาการจ้างแรงงานท้องถิ่น กฎหมายแรงงานไม่ยืดหยุ่น
ปัญหาอาชญากรรม และท้ายสุดปัญหาสาธารณสุข

เมื่อเปรียบเทียบกับมาเลเซีย ประเทศเพื่อนบ้าน
ไทยมีขนาดจีดีพี 245.7 ล้านดอลลาร์ และรายได้ประชาชาติต่อหัว 3,736 ดอลลาร์
ในขณะที่จีดีพีมาเลเซียมีขนาด 186.5 ล้านดอลลาร์ และรายได้ประชาชาติต่อหัว 6,947 ดอลลาร์
สถานะความสามารถในการแข่งขันของมาเลเซียคงที่จากปีก่อน
และรัฐบาลดูให้ความสนใจเกี่ยวกับการสำรวจครั้งนี้มาก
โดยถือเป็น benchmark ที่ต้องยกระดับการพัฒนาของมาเลเซียให้สูงกว่านี้
ทั้งนี้ จุดด้อยของมาเลเซียที่สำคัญอยู่ที่ปัญหาระบบราชการที่ไม่มีประสิทธิภาพ
ตามมาด้วยการคอร์รัปชั่น อาชญากรรม เงินเฟ้อ นโยบายรัฐแปรเปลี่ยนบ่อย
ส่วนปัญหาสาธารณสุขไม่มี อันนี้ต่างจากไทย

ไม่ทราบหน่วยงานของไทยให้ความสำคัญกับรายงานฉบับนี้มากน้อยแค่ไหน
อย่างน้อย การสำรวจและจัดอันดับนี้ถือเป็นมาตรวัดความสำเร็จของการพัฒนาประเทศได้ในระดับหนึ่ง
การยกอันดับมาอยู่ในอันดับที่ดีขึ้นหมายถึงการปรับปรุงและพัฒนาขีดความสามารถในการแข่งขันของตน
หากจะดูในตัวนโยบายของไทยแล้ว ประเทศไทยมีการทุ่มเทงบประมาณในด้านนี้ไม่น้อย
เพื่อยกระดับการพัฒนาประเทศไปอยู่ในระดับที่ดีกว่า
และปรับให้ตัวเองหนีห่างจากการไล่ตามของเวียดนาม อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์

แต่ดูเหมือนว่าเราไปไม่ถึงไหน ไม่ได้อยู่ในอันดับที่น่าพอใจนัก
มิหนำซ้ำยังถอยหลังลงคลอง โดยมีการเมืองเป็นตัวฉุดรั้ง

มีข่าวดีหน่อยนึง
การสำรวจประเทศที่เอื้อต่อการดำเนินธุรกิจโดยธนาคารโลก
ประเทศไทยอยู่ในอันดับที่ดี ติด 1 ใน 15 ประเทศที่ทำธุรกิจง่าย
จึงเห็นว่าเรายังมีโอกาส จริงๆ มีโอกาสอีกมาก
ในการปรับปรุงพัฒนาประเทศเนื่องจากเรามีศักยภาพ
แต่เราไม่สามารถใช้ศักยภาพได้เท่าที่ควรอย่างที่ควรเป็น


ผมอยากเห็นประเทศไทยอยู่ใน 20 อันดับแรกของประเทศที่มีความสามารถในการแข่งขันสูงของโลกจังเลยครับ

ข้อมูลเพิ่มเติม หาดูได้ที่
http://www.weforum.org/en/initiatives/gcp/Global%20Competitiveness%20Report/index.htm

dios es argentino!

จั่วเรื่องมาในภาคภาษาสเปน
Dios es argentino แปลเป็นไทยก็คือ พระเจ้าคือคนอาร์เจนตินา
ได้มาสัมผัสกับประเทศอาร์เจนตินาก็เกือบจะสี่ปีแล้ว
เรียนรู้และเข้าใจระบบและวิถีการดำเนินชีวิตของคนอาร์เจนตินาได้พอควร
แต่ก็จำกัดอยู่เฉพาะในเมืองหลวงที่ซึ่งคนเมืองกรุงเรียกตัวเองว่า porteno (คนท่าเรือ)
เนื่องจากคนยุโรปอพยพมาที่นี่และตั้งรกรากกันตรงบริเวณท่าเรืองกรุงบัวโนสไอเรส
อันเป็นจุดกำเนิดการเต้นแทงโก้ด้วย ยกแข็งยกขา ส่ายไปส่ายมา

อาร์เจนตินามีประวัติศาสตร์คล้ายคลึงกับไทย
ผ่านร้อนผ่านหนาวทางการเมืองและเศรษฐกิจเหมือนๆกัน
เคยผ่านการมีระบอบการปกครองโดยทหาร
ล้มลุกคลุกคลานกับการเมืองอ่อนปวกเปียกมาเช่นกัน
เศรษฐกิจล้มระเนระนาดในปี 2002
ค่าเงินเปโซตกลงฮ่วบจากอัตรา 1 เปโซเท่ากับ 1 ดอลลาร์
มาเป็น 1 ดอลลาร์แลกได้ในปัจจุบันก็ 3.7 เปโซ

คนอาร์เจนตินามีความภาคภูมิใจในชาติตนเองมาก
มักโชว์ความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติให้ชาวต่างชาติฟัง
จะว่าไป อาร์เจนตินาก็ร่ำรวยจริงๆ มีพื้นที่กว้างขวาง
มีแหล่งน้ำจืดขนาดใหญ่อันดับโลก น้ำจืดนี้ก็มาจากธารน้ำแข็งและทะเลสาปอันอุดม
มีแก๊สธรรมชาติ และยังถือครองดินแดนของขั้วโลกใต้ไว้ด้วย
แร่ธาตุก็มากมี แหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติก็สวยงามติดอันดับโลก
อย่างเช่นน้ำตกอีกัวซูและธารน้ำแข็งยักษ์เปอริโต โมเรโน่

นอกจากนี้ อัตราการรู้หนังสือในอาร์เจนตินานั้นถือว่าสูงที่สุดในลาตินอเมริกา

(เกร็ดเล็กน้อยนะครับ จากการสำรวจล่าสุด ชาวอาร์เจนตินาถือว่าตนเป็นคนมีความรู้สูง

มีสุนทรีย์ ชืนชมศิลปะ อันทำให้ตัวเองแตกต่างจากคนฮิสแปนิกอื่น)

และยังมีนักคิดนักเขียนได้รับรางวัลโนเบลมาแล้วด้วย

แต่ทำไม ทำไม อาร์เจนตินาถึงไม่สามารถใช้ความได้เปรียบเหล่านี้

ยกระดับพัฒนาประเทศให้เป็นประเทศชั้นแนวหน้าของโลกได้

อุเหม่ ก็ต้องย้อนมองอดีตเพื่อศึกษาปัจจุบันและอนาคตของอาร์เจนตินา
ใครเลยจะรุ้ว่าครั้งหนึ่งในช่วงทศวรรษที่ 19
อาร์เจนตินาเคยเป็นหนึ่งในประเทศชั้นนำของโลกแข่งขันกันมากับสหรัฐฯ
เอาว่าเคยติด 1 ใน 10 ประเทศที่มั่งคั่งที่สุดในโลกแล้วกัน
รายได้ตัวหัวประชากรสูงกว่าฝรั่งเศสและอิตาลี
แต่เอวัง ผ่านมา 100 ปี สหรัฐฯ ก้าวขึ้นสู่การเป็นมหาอำนาจหนึ่งเดียวของโลก
ในขณะที่อาร์เจนตินายังคงถูกจัดอยู่ในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนา

การเมืองโดยทหารจะมีอะไรเล่า
เอาทหารมาบริหารประเทศ ทุกคนก็ทราบ
บริหารไม่เป็นฮะ เรื่องเศรษฐศาสตร์ เงินๆ ทองๆ
นายพล นายพันจะรู้อะไร นอกจากกระสุนและดินปืน
อาร์เจนตินาถูกปกครองโดยทหาร ที่รู้จักกันมากก็นายพลฮวน เปรอง
สามีคุณเอว่า เปรอง หรือที่รู้จักกันในชื่อเอวิต้า
พวกเค้าเหล่านี้อย่างที่เรารู้กัน
นโยบายพัฒนาประเทศเน้นชาตินิยมและรัฐสวัสดิการ
ระบบเศรษฐกิจก็เป็นแบบที่นักวิชาการเรียกกันว่า Nazi-Style Economy
คือรัฐเข้าไปมีบทบาทมันทุกอย่าง ช่วยเหลืออุตสาหกรรมภายในประเทศ
ด้วยการตั้งกำแพงภาษีนำเข้าที่สูง และดำเนินนโยบายประชานิยมสุดโต่ง
เพื่อการเป็นที่รักของชนชั้นรากหญ้าผ่านทางโครงการเอื้ออาทรต่างๆ (เอ...คุ้นๆ ไหมเอ่ย)
ไม่มีเงินก็ผลิตแบงค์ออกมาใช้ เงินเฟ้อของอาร์เจนตินาก็สูงปริ๊ดๆ
และก็กู้ฮะ กู้มาโปะหนี้
กว่าจะหลุดพ้นจากยุคทหารก็กินเวลามาถึงช่วงปี 1980
โดยเรียกช่วงเวลานั้นที่ทหารปกครองว่า the lost decades
เหมือนกับประเทศไหนอีกไหมครับท่าน?

รัฐบาลพลเรือนเข้ามาบริหารประเทศที่สถานะทางเศรษฐกิจอ่อนแอ
ทำไปทำมาเศรษฐกิจแย่หนักกว่าเดิม แบงค์ก็ล้ม ธุรกิจก็เจ๊ง
จนกลายมาเป็นอย่างที่เรารับรู้กันตามรายงานสื่อมวลชน
คนอาร์เจนตินาต้องออกมาเคาะหม้อเคาะไห (cacerolazo) หน้าบ้าน

(ตั้งแต่ผมมาอยู่ที่นี่ เคยมีประสบการณ์ได้ยินการเคาะไหมาแล้ว
ทุกบ้านร่วมใจเคาะถ้วยถังกาละมังหม้อพร้อมกันในเวลา 4 ทุ่ม
ดังสนั่นขจรประศาสตร์ทั่วเมืองเป็นเวลา 3 ชั่วโมง
คล้ายมีวงออเคสตร้าประสานเสียงให้ฟังก่อนนอน)

เคาะๆ เพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลเร่งแก้ปัญหา
วิกฤตสร้างโอกาสและฮีโร่
ว่าแล้วอาร์เจนตินาก็ได้ประธานาธิบดีคนใหม่
นาย Nestor Kirchner ได้เร่งแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจ
เจรจาผ่อนหนี้และท้ายสุดสามารถชำระเงินกู้จากไอเอ็มเอฟคืนจนหมด
แต่...เอาเงินมาใช้หนี้จากไหนกันนา ก็มาจากทุนสำรองระหว่างประเทศนะซี ง่ายจัง
เศรษฐกิจโงหัวขึ้นและไต่ระดับสูงน้องๆ เมืองจีน ติดต่อกันมาใช่ช่วง 5 ปีที่ผ่านมา

ในปลายปี 2007 อาร์เจนตินาก็ได้ผู้นำคนใหม่
เป็นหญิงและที่สำคัญเป็นภรรยาประธานาธิบดีคนก่อน
นาง Cristina Fernandez de Kirchner ขึ้นมาบริหารประเทศ
รับไม้ต่อจากสามี วิ่งผลัด 8 x 100 ต่อไปให้ครบเทอม 4 ปี
ดูจากคนรอบข้างและสื่อ ดูเหมือนว่าประธานาธิบดีคนนี้ไม่ค่อยเป็นที่น่าพิศมัยเท่าไหร่
คะแนนความนิยมล่นหวูบจาก 70% ในช่วงรับหน้าที่ใหม่ ตกมาเหลือที่ 30%
เพราะเหตุใดกันเล่า? นานๆทีจะมีผู้นำหญิงหัวใจแกร่งมานั่งคุมบังเหียน

ภาพหน้าฉากตัวเลขทางเศรษฐกิจที่สวยๆ
ขัดแย้งกับภาวะความเป็นจริง
เงินเฟ้อของอาร์เจนตินาสูงขึ้น ค่าครองชีพมีราคาแพงกว่าปีแรกที่ผมมา
รายงานเงินเฟ้อของรัฐบาลก็ไม่ตรงกับความจริง
บอกว่าไม่เฟ้อมาก เอามาจากไหนว่าเฟ้อมาก เพ้อเจ้อนะฮ้า
อาร์เจนตินาไม่ได้รับผลกระทบจากปัญหาหนี้เน่าของอเมริกาหรอก
แต่รัฐก็อัดฉีดเงินมหาศาลที่ได้มาจากการยึดกองทุนบำนาญเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจ

คนในชาติเป็นปัจจัยสำคัญในการกำหนดว่าประเทศจะไปในทิศทางไหน
คนมีวินัย เคารพกติกามารยาท และมีลักษณะนิสัยและวัฒนธรรมเฉพาะ (ดีๆ)
ก็มักนำพาให้ประเทศไปสู่สิ่งที่ดี
ดังที่เราเห็นมาแล้วในกรณีของเยอรมนีและญี่ปุ่น

นิสัยประจำชาติกำหนดความเป็นไปโดยแท้
หาเหตุผลมาอธิบายลำบาก แต่มันก็ส่งผลต่อประเทศโดยรวมได้
อาร์เจนตินาก็เช่นกัน
“¿ Si Dios es Argentino por qué nos abandonó?”
(If God is Argentinean why did he abandoned us?)
อันนี้เป็นคำถามในหมู่คนอาร์เจนตินา
ว่าเหตุใดพระเจ้าถึงละทิ้งหนูไป

ไม่มีใครดอก ตัวเราเองนั่นแล
ข้อสังเกตเกี่ยวกับสังคมอาร์เจนตินาตามข้างล่างนี้เลยจ้า

1. ใจร้อน ตัวอย่าง หากรถคุณเป็นคันหน้าตรงแยกจราจร เมื่อเปลี่ยนเป็นไฟเขียวปุ๊บ
รถคันหลังจะบีบแตรใส่รถคุณทันทีเพื่อให้ขับออกไปโดยพลัน
2. พร้อมจะเอาเปรียบคนอื่น ตัวอย่าง หากคุณต่อคิวและแถวรอคิวนั้นยาวมาก
คุณอาจจะเห็นบางคนพยายามมอง สอดส่อง หาทางเปิดแถวใหม่ให้ตัวเองเป็นคนแรกของคิว
3. โวยวาย ตัวอย่าง ณ โรงภาพยนตร์กลางกรุงที่ถือว่าดีที่สุดในอาร์เจนตินา
กลุ่มคนใช้บริการระดับ B ขึ้นไป ขณะกำลังฉายหนัง ซับไตเติ้ลภาษาสเปนไม่ขึ้น
ผู้ชมจะร่วมกันโห่ร้อง ปรบมือ และจะมีผู้กล้าลุกขึ้นยืนหันหน้าเข้าหาที่ฉายหนัง
พร้อมกับยกมือ 2 ข้างขึ้นเป็นรูปขนมจีบขึ้นลงไปมา
4. อ้างไปเรื่อย ตัวอย่าง คุณจะไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าเพราะเหตุใดงานถึงช้า
หรือสิ่งของที่คุณต้องการไม่ได้ คนผู้นั้นจะอ้างไปเรื่อย ไม่รับผิดและบอกให้คุณมาใหม่อีกครั้ง
5. ลูกค้าไม่ใช่พระเจ้า คอนเซ็ปการบริหารลูกค้าที่นี่คือลูกค้าไม่ใช่คนสำคัญ
คุณอาจได้รับบริการห่วยแตกจากห้างชั้นหรูหรือโรงแรมชั้นนำได้
ตัวอย่าง เป็นหน้าที่ของลูกค้าที่ต้องเตรียมแบงค์ย่อย
หากเข้าไปซื้อของที่ร้านชำด้วยแบงก์ใหญ่ๆ
เจ้าของร้านอาจแสดงสีหน้าไม่พอใจและบอกว่าไม่มีเงินทอน
คุณต้องเดินออกจากร้านมือเปล่า
6. หลุดจากโลกภายนอก ตัวอย่าง หากได้มาเยือนที่นี่
คุณจะได้สัมผัสกับโลกยุค 70 หากใครถวิลหายุคเรโทร
ที่นี่มีให้คุณได้ และคนอาร์เจนตินาโดยทั่วไปไม่สนใจโลกภายนอกมากนัก
รับรู้แต่ตัวเองเป็นสำคัญ อย่าหวังว่าเค้าจะรู้จักว่าประเทศของคุณอยู่ที่ไหน
7. รสนิยมวิไล คนอเมริกันมักบอกว่าชาวอาร์เจนตินาแต่งตัวสวย
อันนี้ก็อาจจะจริง คนที่นี่ชอบความหรูหราและการแสดงออกถึงการเป็นยุโรป
8. ไม่ค่อยเปิดรับ คนอาร์เจนตินาจะติดแต่สิ่งเดิมๆ
เป็นการยากที่จะให้เค้ารับสิ่งใหม่ๆ ตัวอย่าง คนอาร์เจนตินากินอาหารลำบาก
อาหารต่างชาติจะเป็นที่นิยมในหมู่ชนชั้นกลางที่มีการศึกษา
แต่คนทั่วไปจะไม่กินอาหารต่างชาติเท่าไหร่
อาหารที่คนอาร์เจนตินากินวนเวียนอยู่ที่เนื้อย่าง พาสต้า ขนมปัง และสลัด
9. ลูกทุ่งๆ หากได้มาสัมผัสกับคนท้องถิ่น
จะรับรู้ว่ามีความเป็นภูธรสูง รักพวกพ้อง ไม่มีพิธีรีตอง และชื่นชอบชีวิตธรรมชาติ
10. ภาษาอังกฤษไม่ใช่ภาษาพ่อ ในเมืองหลวง คุณอย่าหวังว่าคุณจะพูดสื่อสาร
ด้วยภาษาอังกฤษกับคนอาร์เจนตินาได้ตลอด คนอาร์เจนติไม่ได้มีความกดดันว่า
การรู้ภาษาที่สองเป็นเรื่องสำคัญ เค้าจะรัวสเปนิชกับคุณเป็นชุดๆ โดยไม่คำนึงว่า
คุณมาจากไหน แต่ก็แปลก เห็นตั้งชื่อร้านรวง ชื่อสินค้าเป็นภาษาอังกฤษกันจัง

ขอมาต่อคราวหน้าครับและจบท้ายด้วยสิ่งนี้

life is another story

"your dreams have taken you so far,
maybe it's time to find out how far you will take your dreams."

ข้อความนี้ส่งมาจากเพื่อนสนิทแดนไกล
อ่านแล้วก็มาทำความเข้าใจกับตัวเอง
ว่ามนุษย์เรามีชีวิตอยู่ได้ส่วนหนึงก็มาจากความฝัน
ฝันอยากเป็นนู่น อยากเป็นนี่
ฝันแล้วก็ทำให้มันเป็นจริง
ใส่ความพยายาม แสวงหา และความสม่ำเสมอ
จนเมื่อทำความฝันนั้นสำเร็จ
ก็จะเริ่มตั้งความฝันใหม่อีกครั้ง
เป็นอย่างนี้เรื่อยไปจนหมดลมหายใจ

การรักษาความสำเร็จที่ผันแปรจากความฝันนั้นก็ยาก
และหลายครั้งก็ไม่รู้ว่าจะรักษาไปเพื่ออะไร
ภายหลังจากลิ้มรสชิมความสำเร็จแล้ว
มีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้น
ว่าได้มาแล้วไงความฝันเนี่ย ไม่เห็นมีอะไรเลย
ไขว่คว้ามายากลำบาก และสุดท้ายก็ไม่มีอะไร

**วันนี้เป็นวันที่อาจสงสัย
สงสัยว่าตัวเองตัดสินใจผิดหรือถูก
ไม่รู้ว่าทางที่เลือกจะพาเราไปสู่ที่ใด
สุข ทุกข์ เศร้า คละเคล้ากันไป
ขอให้มีสติ ตัดสินใจด้วยเหตุผล
เท่านั้นก็พอ ไม่ต้องมาเสียใจว่าทำหรือไม่ได้ทำอะไร
ในเมื่อทุกอย่างได้ผ่านการกลั่นกรองแล้ว
จากใจและสมองของฉันเอง**

ไทย-ญี่ปุ่น แต่ดินไม่แดง

จากการที่ต้องจากบ้านมาอยู่ต่างประเทศ
กิจกรรมยามเย็น หลังจากเลิกงานแล้วก็คือการดูทีวี
ดูทีวีในภาษาต่างถื่นมันก็ลำบาก รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง

สิ่งบันเทิงที่โปรดปรานกลับเป็นซีรีย์ต่างๆ
และหัวเรื่องมันเกี่ยวอะไรกับสิ่งที่ผมจะเขียนละว้า
ติดตามซีรีย์ญี่ปุ่นมาก็หลายเรื่องและได้เห็นข้อแตกต่าง
ข้อแตกต่างระหว่างบันเทิงไทยกับบันเทิงญี่ปุ่น
ดูละครไทยแล้วเซ็ง
เซ็งกับเนื้อเรื่องและการขาดความละมุนละไมของผู้จัดทำ
รวมทั้งไม่สามารถทนทานต่อเสียงสนทนาที่ดังมาก ขอย้ำ ดังมากของตัวละคร
เอ...หรือเราจะแก่วะฮะ?

ทำไมนักแสดงไทยต้องตะโกนและตะเบ็ง พูดจากตะคอกกันไปมา
ทำไมต้องใส่อารมณ์ให้คนดูรู้โดยทันทีว่า อีนี่ร้าย ไอ้นั้นเลว
ที่ผ่านมา ได้อาศัยละครไทยมาแก้เบื่อเป็นช่วงๆ
แต่ดูไปได้สักพักต้องหยุดการดู
เพราะดูไปเริ่มเครียดกับเสียงที่ดังจนขยับมาอยู่ในระดับความน่ารำคาญ
แทนที่จะผ่อนคลายกับกลายเป็นว่าปวดหูกับเสียงที่ตัวละครระดมตะเบ็งร่วมกัน
สิ่งนี้ยังไม่ร่วมถึงเนื้อเรื่องที่มักวนเวียนอยู่กับความรัก
การไล่ตามจับผู้ชาย ตบจูบ หรือการได้เสียกันของฝ่ายชายฝ่ายหญิง
อ่อ...รวมไปถึงความแตกต่างทางชนชั้น บ้านนางเอกพระเอกใหญ่โต ผิดวิสัยมนุษย์ธรรมดาเดินดินจะมีกัน

เหตุผลเหล่านี้ทำให้ผมหันมาหาแหล่งบันเทิงใหม่
และซีรีย์ญี่ปุ่นก็เป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับผม
เอ...ผมไม่ได้ภาษาญี่ปุ่น แต่หลังจากดูไปหลายเรื่องก็จำศัพท์ได้หลายคำอยู่นา
อุตสาหกรรมการบันเทิงในสาขาละครของญี่ปุ่นก้าวหน้าไปมาก
ทั้งการวางโครงเรื่อง ความสมจริง ความเป็นศิลป์ และการคัดเลือกตัวนักแสดง
อีกทั้งสอดแทรกสาระให้ผู้ชมได้เรียนรู้ความเป็นไปของสังคมญี่ปุ่นได้ในระดับหนึ่ง

จึงทำให้เกิดคำถามขึ้นมาในหัวว่าทำไมละครไทยถึงไม่สร้างมาในแนวนั้น
ดูละครไทยแล้วเหมือนดูลิเกไหมครับ?
ตัวละครแต่งหน้าราวกับว่าจะไปเล่นลิเก ทั้งๆที่เป็นเวลานอนหรือเพิ่งตื่นนอน
แต่เราจะเห็นกระบังลมนางเอกตั้งสูง 90 องศา พร้อมคิวและขนตางอน
บวกกับแก้มสีชมพูระเรื่อ
คนไทยเราเสพย์ละครเหมือนเสพย์ลิเกหรือเปล่า อันนี้ผมตอบไม่ได้
ละครไทยทำให้คนดูรู้เลยว่านี่คือละคร ไม่ใช่เรื่องจริง
นี่คือความบันเทิงราคาถูก ไม่ต้องไต่กระไดดู
ไปทุกที่ทั่วไทย 76 จังหวัดและนอกประเทศ ข้ามฝั่งโขง
เผื่อแผ่ไปให้ประเทศเพื่อนบ้านดูกันด้วย
เนื้อเรื่องก็ย่ำไปๆมาๆ ซึ่งคนดูก็ชอบ
เรื่องเมื่อสมัยผมยังเด็กๆ ก็กลับเอามาทำใหม่ซ้ำแล้วซ้ำอีก
ตบกันไปมาจนนางเอกหน้าบวมก็ยังกลับมาเล่นใหม่

เรื่องละครหากว่ากันจริงๆ เป็นสิ่งที่น่าศึกษาทางสังคมศาสตร์นะนั่น ว่าไป
ทำไมประเทศพัฒนาทางเศรษฐกิจในระดับสูงถึงผลิตสิ่งบันเทิงหลายๆอย่างออกมาได้ดี
แต่ไม่ดีก็มีนะครับ เช่น เรียลตี้โชว์ไร้สาระ โชว์ผู้หญิงเป็นโรคปอดบวมสองข้างตลอดเวลา
หรือประเภทเรียลตี้หน้าสวยด้วยแพทย์ ตามติดชีวิตหมอศัลย์ฯ กับเมียหน้าป่วย

ก็รู้สึกดีที่ช่องทีวีไทยนำเอาซีรีย์ญี่ปุ่นมาฉายเพื่อลดความเน่าของสื่อบันเทิงไทย
ล่าสุดเอาพี่ทากูยะจาก Change มาฉายก็น่าจะจุดประกายความหวังให้กับการเมืองไทย
และสังคมไทยได้บ้างกับนายกมือใหม่ หัวใจประชา(ธิปัตย์) ชน
อาจช่วยทำให้เรามีความหวังกับประเทศป่วยๆ ประเทศนี้
ว่าสักวันนึง เราจะมีนักการเมืองดีๆ สักคน

ทำไมต้องบล็อก

ผมอยากจะเขียนบล็อกของตัวเองมานานมากโข
แต่ก็ไม่มีโอกาส จะด้วยข้อจำกัดด้านเวลาและความขี้เกียจก็ตาม
วันนี้ผมมีบล็อกเป็นของตัวเองแล้ว
และอยากใช้บล็อกนี้ เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นหรือมาสัมผัสกับชีวิตของผม
บล็อกนี้อัดแน่นด้วยข้อคิดเห็น ทัศนคติ การมองโลก ตลอดจนความรู้สึกล้วนๆ
ซึ่งอาจขาดหลักเหตุผลและข้อเท็จจริงจากการสำรวจทางวิทยาศาสตร์